KTO SZUKA TEN BYĆ MOŻE ZNAJDZIE

Lubię światło na niebieskim, czystym niebie jesiennym rankiem. Wtedy wszystko wydaje mi się proste i oczywiste: kawa ożywia i usuwa resztki snu, rześkie powietrze poprawia nastrój, praca ma sens, dzień rytm. Wierzę, że ci, którzy piszą i tworzą o świcie, mają w sobie więcej nadziei, bo mogą oczekiwać rozwoju wydarzeń, niespodziewanych spotkań, ciekawych czy znaczących rozmów.

Potem stopniowo opada radosna atmosfera początku. Niebo szarzeje nad ciemnymi, mokrymi chodnikami, ludzie garbią się pod ciężarem kolejnych godzin. Coraz mniejsze prawdopodobieństwo spełnienia oczekiwań pogarsza nastrój.

To tak, jakbyśmy każdego dnia rodzili się i umierali na nowo. Pod wieczór jesteśmy już zmęczeni całym dniem i często rozczarowani, pozbawieni złudzeń. Skłonni do zniecierpliwienia, gorzkich słów czy nawykowych zachowań, sięgamy po używki, telefony, piloty do telewizora. Gramy, przesuwając obojętnym wzrokiem po otoczeniu, bez kontaktu. Z czym? No właśnie, może z żałobą, smutkiem, że tym razem znowu nie wyszło.

Wieczorem częściej dajemy sobie przyzwolenie na białe kłamstwa, szukanie pociechy w cudzych ramionach, żarty, które powielają społeczne przekonania. Nie spieszymy się, aby zasnąć, bo wtedy nastąpi ostateczny koniec dnia. Nic już się nie zmieni.

Ale co może się zmienić, jeśli codziennie robimy to samo?

Jak zatrzymać ten jednoaktowy dramat lub napisać do niego inne zakończenie? Czy pomogą nam pomysły z podręczników motywacji, które zamiast zapału znacznie częściej wywołują złość, zazdrość lub zniechęcenie? Kto ostatecznie ma prawo do pouczania nas w sprawie naszego życia?

Lubimy spychać wszystko na los, Boga, który dał lub wziął, geny i charakter. Taki już jestem i kropka.

Potwierdzenie, że niewiele od nas zależy, daje nam chwilową ulgę i przyzwolenie na nigdy niekończące się powtórki.

Mnie pomaga zatrzymanie. Może psuje euforyczny nastrój początku, jednak bardzo pomaga w ciągu dnia. Jestem równocześnie tu i teraz, a jednocześnie pamiętam o kontekście. Nade wszystko o tym, że wiele z tego, co się wydarzy, zależy od tego, co i jak zrobię.

Jest w tym sporo ostrożności, to prawda. Jednak jest dla mnie bardziej leczące niż rozbuchana nadzieja, która wieczorem zamienia się w rozpaczliwe poszukiwanie rozwiązania. Kiedyś ktoś zarzucił mi, że jestem racjonalna w sprawach uczuciowych i nie pozwalam porwać się emocjom.

Może to kwestia statystyczna: tak jest dla mnie lepiej. Kiedy pamiętam, kim jestem i jakie jest moje życie, wiele rzeczy mogę uznać za konsekwencje własnych wyborów. I zamiast oczekiwania zadaję sobie pytanie: czy tak ma być?

Czasami mówię, że nie, ma być zupełnie inaczej. Tylko jeszcze nie wiem, jak to zrobić. Skoro jednak nie wiem, mogę szukać.

Czyżbym dlatego czytała nieustannie różne teksty? W poszukiwaniu rozwiązań, których sama nie znalazłam.

Może.

A może to inna forma nadziei: że kto szuka, ten znajdzie.

Tekst: Magda Skomro

Obraz: Leo Loomie, Beach House

Zostaw komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *