Niedziela wstała dżdżysta, szara i spokojna. Ponad dachami domów rozlegało się gruchanie synogarlicy, kojące jak czas, który jest tylko mój. Jak to się dzieje, że synogarlicę słyszę wyłącznie w niedzielę? Czyżby w inne dni tygodnia czekała gdzieś przyczajona, cicha a może smutna, że nie może mi dać sygnału do odpoczynku? Wiem tylko, że od lat […]

Jerzyki latają popiskując w rytm zbliżającej się nocy. Letni wieczór zapada powoli, łagodnie. Nigdzie mu się nie spieszy. Światła żarzących się latarni lekko zachodzą na błękitno-kremowe niebo z odrobiną szarości i mgły. Przez okno widzę okoliczne balkony, które zamieniają się powoli w płomienne kwietniki, przeplatane czystą ciemną zielenią liści i cieniem, który pada tutaj od

„Interesuj się tym, co dzieje się w twoim wnętrzu, przynajmniej w takim samym stopniu jak tym, co dzieje się na zewnątrz. Jeśli doprowadzisz do porządku własne wnętrze, to, co na zewnątrz, samo ułoży się we właściwy sposób. Pierwotna rzeczywistość jest w środku, wtórna na zewnątrz” Eckhart Tolle, Potęga Teraźniejszości Zachęcanie ludzi do tego, aby zaglądali

Dzisiaj ostatni dzień mojego krótkiego urlopu w wersji “pomiędzy”. Pomiędzy czerwcem a lipcem, pomiędzy rokiem szkolnym i wakacjami, pomiędzy lekkim zmęczeniem a zupełnym wyczerpaniem. Kolejne dni niosły mnie na fali upałów, w których przeplatały się smutek, spokój i niepokój, czy mogę odpocząć, czym jest odpoczynek i co mi przyniesie? Kolejne alerty RCB niby fale wznoszące

Sobota przywitała mnie niezdecydowaniem. Nawet pogoda zrobiła się niedopowiedziana: może będzie padać a może nie. Jednak czekanie na deszcz między 10.00 a 12.00 a potem pomiędzy 12.00 a 14.00 nie przyniosło spektakularnego rezultatu. Zresztą, o czym miałby być ten deszcz: o możliwości czy o przeszkodzie? Czy ja wolę iść na spacer czy zostać w domu

Pisanie leczy. Podobnie zresztą jak czytanie. Jednak aby proces leczenia się rozpoczął musimy pozwolić sobie na przebicie się przez te wszystkie mechanizmy obronne, które powstrzymują nas przed rozpoznaniem samych siebie. Uznaniem tego co w środku a przede wszystkim próbą poczucia i przeżycia historii, które zostawiły w nas ślady bez puenty. Zupełnie jak stawanie przed lustrem

W “Ostatniej sesji w Paryżu” Lilian (Judie Foster), ceniona psychiatrka,dowiaduje się o śmierci swojej pacjentki i podejmuje w tej sprawie prywatne śledztwo. W trakcie rozwoju fabuły, gęstej od niedomówień i niekoniecznie oczywistej symboliki, świat Lilian ulega stopniowej przemianie, w której rozpadają się jej obrony i iluzje z których budowała życie. Kiedy wychodziliśmy z kina, Jerzy

Kiedy przeglądałam sobie od niechcenia sztuczną biżuterię “by wiadomo kto jeśli to są żuki” mój Mąż zapytał mnie dobrotliwie ile to ja mam niby lat, sugerując że regres jak nic sięgnął przedszkola. Odpowiedziałam z uśmiechem, że dokładnie tyle ile on kiedy upiera się aby trzymać model samochodu Audi RS6 Avant na stole w salonie; tymże

Podobno stylu się nie ocenia, podobnie jak emocji. Z tym że co do pierwszego czasami poszeptamy sobie lub pochichotamy za plecami w ukryciu, dyskretnie i będzie. Co do drugiego mamy tendencje to nierozumienia czym są emocje (reakcją układu limbicznego mózgu, komunikatami o potrzebach), że od nas nie zależą (nie mamy bezpośredniego wpływu na to że