Krakowski Kazimierz przebiega na styku starych kamienic, nowoczesnej architektury, trwających remontów i budów, które wtykają się nieproszone w moją marszrutę ulicami Starowiślnej, Dajworu, Wawrzyńca, Kupa, św. Józefa.
Listopadowe popołudnie oblepia mnie i mury, kamienie, przechodniów mieszanką słońca, mgły i wilgotnego chłodu o zapachu środków konserwujących i palonego węgla, mimo że węgla już tutaj od dawna nikt nie pali. Na to nakłada się warstwa kroków i dymu papierosowego, światła sączące się z Cheddara i horyzont, na którym majaczy kościół Bożego Ciała i czerwono-rdzawe dachy domów. Wzrok też bywa zwodniczy i niejednoznaczny: o tej porze raz ulice są czarno-białe, a za chwilę kolorowe, chociaż kolory są wygaszone, wyblakłe, trochę nieobecne.
Czasami wśród roześmianych lub spieszących się ludzi spotykam osoby, które po prostu stoją. Gdzieś pod murem lub na skrzyżowaniu. Zastanawiam się, na ile to żywi ludzie, którzy po prostu potrzebują postać, a na ile cienie posłańców, które na coś czekają.
Mimo że przesądność mam we krwi od pokoleń, mój racjonalny umysł próbuje robić nieustanne porządki.
– Weź wdech i wydech – mówi. – Rozejrzyj się i spójrz jeszcze raz.
I wtedy bardzo często już nikogo tam nie ma.
– Widzisz – mówi rozum. – Nie ma.
– Ale to nie znaczy, że nie było – mruczę nieco zawiedziona i idę dalej.
Zresztą nie tylko na Kazimierzu zdarzają mi się takie historie. Czasami ktoś zupełnie obcy mówi do mnie coś, co trafia dokładnie tam, gdzie powinno. Jakby wiedział więcej, niż wiedzieć może.
Jak wtedy, kiedy jakiś przypadkowy obserwator napisał mi pod nagraną rolką: „Dbaj o siebie i swoją energię, wyglądasz na zmęczoną, jeśli rozumiesz, o co mi chodzi”. Dwa dni temu napisał znowu: „Oczy masz uśmiechnięte, chyba jest lepiej”.
Tak, wiem, o co mu chodzi.
Tak samo jak pani, która podarowała mi kwitek z numerkiem w bardzo długiej kolejce, dokładnie wtedy, kiedy myślałam: ja tego dłużej nie zniosę.
I jak ten pogodny mężczyzna w windzie, który zagadał do mnie po angielsku: „Why are you so sad, young lady? Life is beautiful, believe me”. (Czemu jesteś taka smutna, młoda damo? Uwierz mi, że życie jest piękne).
A więc gdyby się tak poddać zaufaniu, że to, czego potrzebujemy, przychodzi w dowolny sposób? Przez wspomnienia, sny i myśli, jak w tytule książki Junga, lub poprzez przypadkowe gesty i słowa, albo przez momenty, kiedy wiesz, co się dzieje, ludzi, którzy pojawiają się i znikają, tęczę nie wiadomo skąd?
Gdyby tak uznać, że ostatecznie nasza egzystencja nie jest przypadkowa, mimo wolności, którą mamy w jej przeżywaniu? I że mają na nas wpływ liczne znaczące i nieznaczące sprawy i wydarzenia.
Czy wtedy żyłoby mi się łatwiej, czekając, aż historia rozwinie się łagodnie lub mniej, prowadząc mnie w jakąś stronę lub przynajmniej podpowiadając, gdzie warto iść?
Kiedy siedzę i o tym piszę, czuję większy spokój. Bo sens, który zdaje się krążyć gdzieś w pobliżu, bardzo mnie koi. Mimo tego wszystkiego, co jest. I mimo tego wszystkiego, czego nie ma.
Tekst: Magda Skomro