Jestem dzisiaj z myślą, że odpoczywanie jest trudne. Właśnie zaczęłam tygodniowy urlop. Jeszcze wczoraj doskonale wiedziałam, co to znaczy mieć wolne. Dzisiaj sobie zapomniałam, więc od samego rana, kiedy wstałam rześko i wcześnie, jestem niezadowolona i sfrustrowana.
Większość moich misternych planów spaliła na panewce, a reszta niesamowicie się wydłużyła. Kolejka w sklepie była kilometrowa, ktoś złośliwie przestawił orzechy włoskie w inne miejsce, droga do domu trwała dwa razy tyle co zwykle. Świat zrobił się z gumy, ale o specyficznych walorach: rozciągnięcie dotyczy czasu wykonywanych czynności, a nie czasu jako takiego. Czas się skurczył. Ciekawe, co by na to powiedział Einstein, a konkretniej jego niedoceniana żona, która miała mu gotować trzy posiłki dziennie i dać spokój. Przypadkiem jego żona, Mileva, też znała się na fizyce, choć historia znacznie chętniej zapamiętała jego równania niż jej nazwisko. Zatem żona Einsteina powiedziałaby, że z tym czasem to zależy. Czas jest względny, westchnęłaby znad gara zupy i zapisała coś na karteczce, którą schowałaby do fartuszka. Może słynne równanie E=mc².
Ja dzisiaj ugotowałam gar potrawki, nie wymyśliłam w trakcie niczego istotnego z punktu widzenia matematyki, fizyki lub chemii, może jedynie zastosowałam kilka reguł, które już istnieją. Czy pomysłowość zależy od tego, co się gotuje? Lub gdzie się siedzi, na przykład pod jabłonią jak Newton.
Czyli jednak względność.
Upiekłam ciasto. Niestety mój mózg nie zareagował na to naukowym entuzjazmem, za to krem się ubił i nie zsiadł, a ciasto wyszło bez zakalca.
Po południu przyszła koleżanka, która potrzebowała hipnozy. To również się udało, jednak zgodnie z dzisiejszą regułą dylatacji czasowej trwało niczym czas z powieści Prousta. Od dzisiaj możemy żartować: a gdzie to Proust zgubił czas? A u Magdy!
I tak się zrobił wieczór, mimo że nikt nie czekał, no ale taka jest jesień. Wieczór zabrał mi resztę dnia, którą miałabym latem lub gdybym nie była na urlopie.
Urlop wyrwał mnie z rutyny i narzekania, że potrzebuję odpocząć. Znerwicowany mózg pewnie potrzebuje jeszcze ze dwóch dni, żeby się uspokoić. Potem będzie już zupełnie fajnie, a przynajmniej mam taką nadzieję, całkiem zgodną z teorią dopełniania stanów. Wystarczy w zasadzie poczekać, no chyba że jeszcze coś spróbuję zrobić. Choćby napić się herbaty. Lub co najwyżej.
Tekst: Magda Skomro