Mgła zatoczyła dzisiaj kolejne koło nad dachem mojego domu, łagodnie opadła na żółte i brązowe liście. Dokładnie pokryła chodniki, kosze na śmieci, samochody, kurtki, jeszcze bardziej oddzielając nas od siebie. Rano ludzie unikają kontaktu, wyrwani z ciepłego dotyku rozgrzanej pościeli i ciał, które jeszcze śnią, być może o podróży w tropiki, a może o słonecznej młodości. Wieczorem wsuwają się pod kołdry, niecierpliwie oczekując ogrzania, dotykają swoich stóp i wtulają się w siebie na łyżeczkę, szukając miękkich i łatwo dostępnych zagłębień.
Jednak między wschodem a zachodem słońca trzymamy dystans, wzmacniany przez sztywne tkaniny, wilgotne płaszcze, nastroszone parasolki, czapki i rękawiczki. Chronimy się przed chłodem i innymi ludźmi, jakby mieli nam coś zabrać, tak jak jesień zabiera stopniowo radość, energię i nadzieję. Wycofujemy się i zamykamy wraz z rytmem obumierania przyrody, wchodzimy w kolejną fazę cyklu, który przygotowuje nas do zimowania.
Trzymam przy sobie kubek, ogrzewając dłonie, tak jakbym chciała w nie nachuchać. Jest niedziela, niedziela pracująca, niedziela w żałobie, niedziela listopadowa. Cienie mieszają się z mgłą, a ja staram się w nich dostrzec kogoś lub coś, więcej niż tylko ulotną wilgoć i zapach ziemi.
Moja Matka siedzi na szarym fotelu z Ikei, odbija się w szybie i się uśmiecha, zadowolona nie wiedzieć z jakiego powodu. Jednak kiedy się obracam, fotel znowu jest pusty, szyba odbija białe kafelki w kuchni i deski ustawione równo w rzędzie nad zlewem.
Myślę o niej znowu ostatnio, przeprowadzając uporczywe dialogi, zadając pytania, na które chcę odpowiedzi. A może tylko potwierdzenia. Lub chociaż wspomnienia, ciepłej sceny, w której pochyla się nade mną i zdaje się współczuć mojemu zmęczeniu, przepracowaniu i samotności. Tak mało było takich chwil, właściwie kilka na palcach obu dłoni, a jednak ciągle ich szukam i destyluję z pamięci. Rozpaczliwie szukam czegoś, co mogłoby potwierdzić miłość, bo przecież najważniejsza jest miłość i obecność.
Lubiłam niedzielne poranki i dopołudnia, kiedy siadaliśmy wszyscy: ja, Matka, Babcia i Dziadek, przy stole w Kuchni na Kalwaryjskiej, pijąc kawę i jedząc ciastka kupione w koktajl barze, koniecznie z bitą śmietaną lub kremem. Wtedy też byłam zmęczona, wiecznie przepracowana, z listą obowiązków długą na kilka lat po śmierci, jednak te niedziele dawały mały kawałek normalności, spokoju, braku pośpiechu. Miło było się rozgościć w słodyczy i pokiwać na krześle nad tematami, które nie miały żadnego znaczenia, a mimo to każdy miał coś do powiedzenia. Chciałam, aby ten czas rozszerzał się w nieskończoność, żebym nie musiała wracać do nauki, do pracy i do wciąż uciekającego czasu.
Może utykanie w spiętrzonych, niewykonalnych listach zadań sprawia, że łatwiej zatrzymujemy przeszłość? Bo skoro to tutaj jest niedokończone, ciągnie się jak guma balonowa, to może tamtego też nie trzeba kończyć? Można zostać przy tej kawie, rozmawiając przy stole. W taki sposób nadal może się coś wydarzyć, coś, co wtedy nie wydarzyło się wcale lub niewystarczająco; coś, co teraz mogłabym wreszcie przeżyć, bo wtedy nie miałam czasu? Nic nie znika, więc nie trzeba za tym tęsknić lub tego żałować. Unika się nieuchronności, co prawda kosztem straszliwego znużenia, jednak coś za coś. Gdzieś kracze wrona, skrzeczą ptaki przelatujące przez niebo jak czarne zygzaki, wystarczająco ostre, aby porozcinać te wszystkie niedokończone historie, rozplątać wątki, porwać je, unieść, zabrać gdzieś daleko na zawsze.
A wtedy pozbawiona sensu i celu, wreszcie wolna, chociaż nadal nie wiadomo po co, będę mogła stać w nieskończoność przy oknie, całą jesień, a może i zimę, szepcząc i płacząc na zmianę. Aż do wiosny.
Tekst: Magda Skomro