Opowieści terapeutyczne

Sobota w Polsce dawniej oznaczała porządki. Wiedziona tą zachęcającą myślą zabrałam się za sprzątanie. W pewnym momencie zorientowałam się jednak, że upłynęły trzy godziny a ja nadal nie opuściłam kuchni i salonu. Ponieważ warunkiem uporządkowania jest chaos, uznałam to za część procesu. Nie zniechęciło mnie to zupełnie, musiałam natomiast oddać się wewnętrznej medytacji aby wszystkiego […]

Na pierwszym planie widać dwie figury, z języka niemieckiego figura to gestalt. Są wyraziste a jednocześnie delikatne, wyrzeźbione z jednego kawałka drewna. Figury przybierają postać zamyślonych ludzi, w jednakowym zatrzymanym geście podpierających dłońmi lekko przechylone głowy.Możemy pomyśleć o nich jak o dwojgu przyjaciół lub kobiecie i mężczyźnie. O czym myślą? Być może o sensie egzystencji

W poniedziałek tuż przed rozpoczęciem roku szkolnego odkryłam słuchając radia Złote Przeboje, że mylę Lombard z Lambadą. Kwestia deprywacji słuchu postępującej z wiekiem lub roztargnienia, mogę wybrać. Jeśli dołożę do tego mgłę mózgową ciężko mi będzie uznać, że szczyt możliwości intelektualnych przypada na wiek pomiędzy 50 a 60 lat. Znaczy, źródła podają od 55, a

Gdzie żyją ludzie, którzy umarli? Czy rzeczywiście na cmentarzach, w grobach które są zadbane albo nie, ładne albo brzydkie, w cieniu żeby było chłodniej lub w słońcu aby można było wygrzewać kości? Można stać nad grobem, czytać tabliczkę i kontemplować zgodność odcienia złotej farby przy poszczególnych nazwiskach, jednak czy to oznacza dialog z tymi którzy

Kiedy byłam na studiach matka mojego chłopaka słuchała Dolly Parton. Pożyczyła mi kasetę – tak żyłam w czasach magnetofonów i walkmanów – i ja wierna fanka Dire Straits i Genesis – utonęłam w muzyce country. Teksas, kowbojskie kapelusze i laski z wielkim biustem w obcisłych jeansach. Było super, bo najlepiej jeśli nie wiecie, smakuje zakazany

Czasami pojawia się uczucie wewnętrznego zatrzymania. To bliżej nieokreślony rodzaj delikatnej przerwy czy też miałkiego w swojej gęstości utknięcia, początkowo trudny do zauważenia. Jak sieć tkana przez pająka lub nitki babiego lata rozsnute pomiędzy drzewami w lesie: są elastyczne w swojej istocie, prawie przezroczyste, ciągliwe niczym ślina; pozwalają Ci postąpić kilka kroków do przodu zanim

Rozłożyłam się letnią, wytłumioną melancholią na kanapie. Jak to pięknie powiedział Jerzy mogę wreszcie zostać sama w domu, tylko ja i moja depresja. Bądź melancholia, albo po prostu zwykła letnia niechęć do życia. Wcale nie taka rzadka jako zjawisko społeczne, jednak dokładnie zakryta przez upały i deszcze, odgłos energicznych robót drogowych i śmieciarki równie dziarsko

Lato ma dwoistą naturę: radosnej rozgrzanej fali, która błyszczy jak tafla jeziora oraz zielono mokrą ścianę deszczu, zagęszczoną duszną wilgocią i cichym chłodem. I nawet kiedy przestaje padać, podłoże zwłaszcza w lesie jest nadal grząskie i bagniste, zapada się pod każdym krokiem, wprowadza niepewność; rodzaj niepokoju który kapie kroplami z liści drzew. Nie potrafię pomieścić

Niedziela wstała dżdżysta, szara i spokojna. Ponad dachami domów rozlegało się gruchanie synogarlicy, kojące jak czas, który jest tylko mój. Jak to się dzieje, że synogarlicę słyszę wyłącznie w niedzielę? Czyżby w inne dni tygodnia czekała gdzieś przyczajona, cicha a może smutna, że nie może mi dać sygnału do odpoczynku? Wiem tylko, że od lat

Jerzyki latają popiskując w rytm zbliżającej się nocy. Letni wieczór zapada powoli, łagodnie. Nigdzie mu się nie spieszy. Światła żarzących się latarni lekko zachodzą na błękitno-kremowe niebo z odrobiną szarości i mgły. Przez okno widzę okoliczne balkony, które zamieniają się powoli w płomienne kwietniki, przeplatane czystą ciemną zielenią liści i cieniem, który pada tutaj od