Dzisiejszy tekst będzie ani długi ani krótki, bo dokładnie mówiąc będzie POMIĘDZY. Tak jak moje życie, które zawsze jest pomiędzy czymś a czymś innym: tym co naukowe i tym co magiczne, byciem matką a byciem żoną i kochanką, człowiekiem a obywatelką, nieznajomą a przyjaciółką – mogę wymieniać w nieskończoność te punkty, które tworzą kolejne konteksty, następne znaczenia i wciąż nowe sytuacje. Czuję się piękniejszą wersją siebie kiedy mogę swobodnie spacerować w korytarzu, który łączy opozycje lub pozwala mi wychylić się poza sztywne definicje. Lubię wydeptywać kawałek miedzy, jak w Samych swoich, a potem zasiewać tam trawę, która z czasem zasłoni prostą, wytyczoną linię podziału. Lub zastanawiać się nad tym czy coś można zrozumieć inaczej, bardziej dosłownie i bardziej przewrotnie. Bawić się słowami.
Chętnie też przyglądam się sytuacjom, które mnie do tego “pomiędzy” zapraszają.
Dzisiaj mierzyłam sukienki, jutro ślub znajomych.
- Jedna jest trochę za obcisła a druga nieco za luźna – orzekł mój Mąż spodziewając się za moment końca świata lub na pewno końca naszego spokoju.
- Jestem dokładnie pomiędzy rozmiarami. – zgodziłam się zrezygnowana. Pomysł na wampa z Black Velvet lub eteryczną panienka z dobrego domu niestety nie wypalił.
A zegar tykał. Poszłam do garderoby. Ponuro popatrzyłam na ubrania, które wyglądały albo tak jakby czekały nadejścia lata albo tak jakby spodziewały się pogrzebu. Może można na ślub ubrać się jak na pogrzeb? To chyba zależy od stanowiska, które zajmujemy w kwestii związków małżeńskich. Ja lubię małżeństwa, ale jeśli chodzi o osobiste doświadczenia to dopiero drugie. Najczęściej w życiu robię wszystko po dwa razy.
Wreszcie wyciągnęłam rękę na chybił trafił w gąszcz szafy i wyciągnęłam spodnie. Potem marynarkę a na końcu kombinezon.
Kombinezon najbardziej pasował do mojego dzisiejszego pomiędzy. Zwłaszcza z marynarką nie od kompletu. Razem dawały nadzieję na styl chłopczycy z dwudziestolecia. Marlena Dietrich i Katharine Hepburn miło pokiwały w moją stronę głowami, więc jeszcze dorzuciłam torebkę a’la Chanel i niechcący stałam się ikoną mody.
Jerzy odetchnął i mówi: – złagodniałaś jakoś. Dawniej to by się działo.
- Ano, może. – westchnęłam. Ostatecznie kiedy to było.
A kiedy już otwierał usta, żeby to skomentować, szybko dodałam: – Bo najwyraźniej jestem w takim wieku, że pewnych rzeczy już robić nie wypada a innych nadal szkoda. Na przykład zostania królową imprezy. Choć oczywiście to także zależy od wielu czynników. Tak jak pomiędzy.
Tekst: Magda Skomro