Listopad nie pozostawia zbyt wielkiego wyboru, jeśli chodzi o odrobinę ekscytacji. Rześkie, szare poranki i ciemne, równie rześkie noce wyznaczają krótki rytm pomiędzy, kiedy pracuję, jem, ćwiczę i myślę. Można powiedzieć: udane życie mniszki, ponieważ na samą myśl, że miałabym gdzieś wyjść (w sensie do miasta), ogarnia mnie niechęć o charakterze niemal fizjologicznym. Tak więc informacja, że to Robert Pattinson został wybrany nowym Jamesem Bondem, i to do trzech kolejnych filmów, dla osoby w mojej kondycji może być elektryzująca.
Od wampira, przez Batmana, do agenta 007 — ścieżka wydaje się nieco pokrętna, lecz ambitna, a we mnie budzi nadzieję, że eklektyczność na różnych polach jest nie tylko możliwa, ale nawet przydatna. Bo mimo że wszystkie te trzy postaci łączy pewien rodzaj realizmu magicznego, to jednak występuje on w tak skrajnych obszarach, że może nawet nam się pomylić z rzeczywistością uzgodnioną. Zwłaszcza w odsłonie Bonda.
Co prawda, jak przeczytałam, że jest w wieku 40 lat, a to oznaczało dla autorki tekstu, że nie jest już młody, to mnie zakuło, ponieważ w sposób uporczywy nie uważam, że jestem w wieku średnim, ale cóż! Czego się nie robi, kiedy bohater zmartwychwstaje, ma nadal brytyjski akcent i świetnie wygląda w garniturze.
Najwyraźniej wiek średni ma swoje przywileje.
Tymczasem listopad zachęca głównie do bezruchu, jak to ktoś powiedział: do leżenia pod kocykiem bez wyrzutów sumienia. I może ktoś rzeczywiście tak ma, jednak ja od zawsze hołdowałam zasadzie użyteczności, a to oznacza w uproszczeniu, według Swamiego Sivanandy: lepsza uncja praktyki od tony teorii. Swami Sivananda też był Panną, tak jak ja, jednak Panną skrajnie pracowitą. Być może wpływ ma tutaj klimat, bo w Indiach, o ile się orientuję, noc nie zaczyna się o 16.00. Co prawda o 4 rano bywa ciemno, ale później na ogół widać wszystko, a nawet zbyt wyraźnie. Do tego dochodzą kolorowe ubrania, które biją po oczach, póki się nie przyzwyczaisz, czyli przeważnie po 2–3 tygodniach.
Ponieważ już udało mi się porównać w tym tekście do kogoś lepszego, i to bez cienia zazdrości, mogłabym uznać, że to szczyt moich umiejętności na dzisiaj. Jednak Sivananda naprawdę mnie inspiruje, więc jeszcze dzisiaj poćwiczyłam, zrobiłam zakupy, ugotowałam obiad, a na koniec poszłam na masaż.
I teraz już jestem z siebie zupełnie zadowolona, za patronów dnia uznając hinduskiego guru, którego ludzie nazywali świętym, a on z uprzejmości nie zaprzeczał, i Jamesa Cleara (nie mylić z Bondem), autora Atomowych nawyków. Bo kiedy rano próbowałam smętnie włóczyć się po salonie, przeczytałam taki cytat z jego książki: „W jakim kierunku popychają Cię nawyki, które masz teraz?”.
I poczułam się jak na dywaniku u nauczycielki, która pyta: „A Ty, dziecko, sumiennie pracujesz nad swoim charakterem?”.
A ponieważ James Clear mieszka w Ohio, o klimacie bardzo zróżnicowanym, jednak z surowymi zimami, to zrobiło mi się ciepło na sercu, że taki konsekwentny. A prawie ziomal, bo ma cztery wyraźne pory roku. Zupełnie jak w Polsce.
Więc kiedy klient próbował mi wmówić, że rodzimy się i umieramy tacy sami, bo już tacy po prostu jesteśmy, to najpierw wyjaśniłam mu różnicę pomiędzy temperamentem i charakterem, a potem pomachałam do moich dwóch patronów, a oni do mnie. Jedyne, co pozostaje do zrobienia, to wziąć te wszystkie nawyki i połączyć teraz wszystkie moje części osobowości. Te od magii i te od łopaty.
Tekst: Magda Skomro

