Tegoroczna majówka z każdym dniem rozleniwia mnie coraz bardziej. A może wchodzę coraz głębiej w kolejne warstwy zmęczenia, które powoli ze mnie wychodzi. Czytam książki. Analizuję karty na maj, robię rozkłady. Jednak jeszcze niczego nie nagrywam, nie opisuję, wszystko pozostawiam w stanie zawieszenia dokładnie takiego jakim jest niedzielne wczesne popołudnie. Cień słońca otula salon w […]

„Nie ma znaczenia, jak głęboko wejdziesz w asanę. Liczy się to, kim jesteś będąc w niej.” — Max Strom Praktyka jogi nie polega na osiąganiu, tylko na byciu w procesie — przyjmowaniu zarówno tego, co płynie, jak i tego, co stawia opór, oraz działaniu dokładnie z miejsca, w którym jesteśmy. Dokładnie tak samo jak praktykowanie

Dzisiejsze kapanie deszczu jest kojące, pochłaniające i rozpuszczające. Od rana było szaro i szybko zrobiło się ciemno a kiedy po południu położyłam się na chwilę na łóżku w sypialni, okna sączyły kolor grafitowego, operlonego kroplami deszczu, rytmicznie drążącymi szybę. Odgłos wolno spływającej wody, z pojedynczymi akcentami cięższych, wyraźniejszych uderzeń, głuchego stukotu kropli o parapet, barierkę

Sobota upływa mi pod hasłem lektury Colette, szukania w Krakowie modystki i upartego przyglądania się taliom kart, których zrobiło się tak dużo, że potrzebuję na nie osobnego miejsca. Colette autorstwa Valerie Perrin nie należy mylić z Collette, autorką skandalizującej Klaudyny. Co prawda jedna i druga jest Francuzką a ja mam słabość do powieści w tym

Piątek budzi mnie zmęczeniem. Nie pomaga kawa, ani ćwiczenia, słońce za oknem daje mi znać, że nie mogę tego samopoczucia zepchnąć na pogodę, ciśnienie i deszcz. Pani od fizyki ze szkoły Igi zamiast klasówki zarządziła projekt ze zdjęciem burzy. Piszemy do znajomych zza granicy: w Australii i na Tajwanie, tam gdzie jest szansa na inną

Jesień przybiera na sile. Rześkie powietrze zamiast pobudzać coraz bardziej mnie rozleniwia. Śliwki w czekoladzie są coraz mniej lepkie, ich skorupka jest twardsza, zachęcająco gładka zostawia palce czyste. Pierwszy kęs śliwki jest świętem łączenia przeciwieństw, zwłaszcza jeśli dołącza do niej łyk ciepłej, gorzkiej kawy. Świat robi się na chwilę odrobinę bardziej przyjazny, podobnie jak wtedy

Moje ciało bardziej pamięta ból niż przyjemność. Nawet teraz po tylu latach pamięć niewygody, dyskomfortu i dopasowania nieustannie wraca. Objawia się w przyzwyczajeniach: nawyku akceptacji tego co jest, zastanowienia czy rzeczywiście coś mnie uwiera i przeszkadza, pierwszej myśli: że trzeba przeczekać. Ból minie. A dokładniej zamieni się w ustalone wrażenie, które po prostu jest. Mój