Kiedy patrzę na tytuł książki leżącej na kanapie w salonie, ogarnia mnie nostalgia. Książka jest zielona i nosi tytuł Zapomniane Niedziele a kanapa jest żółta i w tym momencie prześwietlona złotym, późno popołudniowym światłem. To światło u schyłku dnia, zwłaszcza w okresie wiosny i lata jest bardzo podobne do wczesnego światła poranka, tego momentu na
„Nie ma znaczenia, jak głęboko wejdziesz w asanę. Liczy się to, kim jesteś będąc w niej.” — Max Strom Praktyka jogi nie polega na osiąganiu, tylko na byciu w procesie — przyjmowaniu zarówno tego, co płynie, jak i tego, co stawia opór, oraz działaniu dokładnie z miejsca, w którym jesteśmy. Dokładnie tak samo jak praktykowanie
REFLEKSJE OKOŁO PRAKTYKI JOGI I ŻYCIA Czytaj więcej »
Jeśli rozpoznajesz w sobie kawałki charakteru ze stylu symbiotycznego, prawdopodobnie całe życie zmagasz się z odpowiedzią co to tak naprawdę znaczy być sobą, kiedy jesteś w relacji z drugą Osobą. Nie będzie miało większego znaczenia czy to jest relacja koleżeńska, przyjacielska czy romantyczna, po prostu moment w którym jesteś z kimś kto dla Ciebie jest
RAZEM TYLKO RAZEM: SYMBIOTYCZNY RYS W ZWIĄZKACH I OSOBOWOŚCI Czytaj więcej »
Wieczory i noce sprzyjają powrotom do przeszłości. W ciemności ożywa pokój w którym spałam jako dziecko, otwierają się tamte drzwi i okna, ściany bezszelestnie zajmują właściwe pozycje. Kiedy otwieram oczy leżąc w łóżku doskonale wiem, że na lewo, tam gdzie za dnia wisi reprodukcja Nocnych Marków Hoppera jest duże okno z widokiem na boczną ulicę,
Czego Oczy Nie Widzą Czytaj więcej »
Dzisiejsze kapanie deszczu jest kojące, pochłaniające i rozpuszczające. Od rana było szaro i szybko zrobiło się ciemno a kiedy po południu położyłam się na chwilę na łóżku w sypialni, okna sączyły kolor grafitowego, operlonego kroplami deszczu, rytmicznie drążącymi szybę. Odgłos wolno spływającej wody, z pojedynczymi akcentami cięższych, wyraźniejszych uderzeń, głuchego stukotu kropli o parapet, barierkę
DESZCZ, MUMINKI I WUJASZEK WANIA Czytaj więcej »
Sobota upływa mi pod hasłem lektury Colette, szukania w Krakowie modystki i upartego przyglądania się taliom kart, których zrobiło się tak dużo, że potrzebuję na nie osobnego miejsca. Colette autorstwa Valerie Perrin nie należy mylić z Collette, autorką skandalizującej Klaudyny. Co prawda jedna i druga jest Francuzką a ja mam słabość do powieści w tym
ROLE W SAMOTNOŚCI I COŚ NA OSŁODĘ Czytaj więcej »
Piątek budzi mnie zmęczeniem. Nie pomaga kawa, ani ćwiczenia, słońce za oknem daje mi znać, że nie mogę tego samopoczucia zepchnąć na pogodę, ciśnienie i deszcz. Pani od fizyki ze szkoły Igi zamiast klasówki zarządziła projekt ze zdjęciem burzy. Piszemy do znajomych zza granicy: w Australii i na Tajwanie, tam gdzie jest szansa na inną
Piątkowa Otchłań Niezadowolenia Czytaj więcej »
Jesień przybiera na sile. Rześkie powietrze zamiast pobudzać coraz bardziej mnie rozleniwia. Śliwki w czekoladzie są coraz mniej lepkie, ich skorupka jest twardsza, zachęcająco gładka zostawia palce czyste. Pierwszy kęs śliwki jest świętem łączenia przeciwieństw, zwłaszcza jeśli dołącza do niej łyk ciepłej, gorzkiej kawy. Świat robi się na chwilę odrobinę bardziej przyjazny, podobnie jak wtedy
Ciało Błogosławione Smakiem Śliwki Czytaj więcej »
Moje ciało bardziej pamięta ból niż przyjemność. Nawet teraz po tylu latach pamięć niewygody, dyskomfortu i dopasowania nieustannie wraca. Objawia się w przyzwyczajeniach: nawyku akceptacji tego co jest, zastanowienia czy rzeczywiście coś mnie uwiera i przeszkadza, pierwszej myśli: że trzeba przeczekać. Ból minie. A dokładniej zamieni się w ustalone wrażenie, które po prostu jest. Mój
Dzień zaczynam od postawienia rozkładu kart Lenormand, a potem dokładam do nich rozkład z kart Tarota i próbuję się przebić przez skorupę z rzeczywistości i snu rozpuszczanego z wolna kawą w strukturę znaczeń. Moich znaczeń, bo to jest moje życie. Podobnie jak noc pełna niedokończonych obrazów i rozmów, które zawsze są znaczące a rano stają
W Poszukiwaniu Siebie Czytaj więcej »
